Winterslaap

Zoals je vast wel gemerkt hebt, heb ik even een winterslaap gehad. Ik ben nog niet helemaal wakker, maakt ook niet uit. Ik moet bloggen, ik moet dit doen en ik moet dat doen. In ieder geval, dat is het gene wat ik mezelf wijsmaak. Eigenlijk slaat dat helemaal nergens op. De enige die mij dit soort verplichtingen oplegt ben ik zelf. Juist dan is het zo dat het niet meer leuk wordt. Terwijl ik hier toch heel blij van word, dus eigenlijk is dit iets wat ik mag doen, elke dag, zonder het te moeten. Daar mag ik nog wat mee, meer genieten en minder moeten. Uiteindelijk is dat de zin van het leven denk ik toch? Genieten van de mooie dingen en alles wat moet, dat is bijzaak.

De afgelopen weken heb ik goede dagen en minder goede dagen gehad. Vandaag heb ik een hele goede dag. Duizelig dat wel, ook wat pijn bij mijn longen, maar vandaag ben ik weer in het ziekenhuis geweest en ik heb te horen gekregen dat ik in plaats van een maand later, nu gelijk de verwijzing krijg voor Maastricht. Dus geen proefkonijn meer voor medicijnen, maar hopelijk straks een echte oplossing!

Ik vond dit toch wel een beetje spannend en dat roept gelijk vragen bij mij op. Waarom vind ik het zo spannend om een arts tegen te spreken? Waarom heb ik het idee dat een arts hoger staat dan mij? Dat slaat toch helemaal nergens op? En dat is ook tevens de gedachte die ik vast moet blijven houden, het is en blijft mijn lichaam. Ergens frustreert het dat ik niet alles aanneem van een arts, van de andere kant ben ik blij dat ik niet zo ben, want als ik zo was geweest zou dat betekenen dat ik de rest van mijn leven aan de medicatie zat. Niet alleen voor mijn lichaam, maar ook psychisch. De groeten, ik kan dit best zelf, daar geloof ik nog steeds in, hoe moeilijk ook.

De laatste weken ben ik aan het zwemmen, elke week 1 uurtje. Ik merk dat dit goed doet en in het water heb ik geen last van mijn evenwicht. Het zonnetje komt weer wat meer tevoorschijn en ook daar word ik blij van. Ik word blij van de zeldzame lieve en mooie mensen om me heen, het zijn er niet veel maar het is genoeg voor mij. Ik heb alles wat ik nodig heb. Zo ben ik nu ook in therapie gegaan, om wat dingen te verwerken maar ook om het bewegen weer wat op te pakken. Ik ben begonnen met gewichtjes van 1kg en mijn doel is om straks weer zelfstandig te kunnen sporten. Ook ben ik begonnen met EMDR, wat nog een lange weg gaat worden. De eerste sessie heb ik gehad en de eerste 3 dagen waren drama. Maar zoals gezegd, na die drie dagen voel je je beter. En inderdaad, ik voel me beter. Er is iets van mij afgevallen. Op naar de volgende sessie en uiteindelijk zal ik op die manier weer kalmte kunnen vinden in mezelf.

Vandaag is Valentijnsdag, een dag waarmee ik niet veel heb. Je kunt iemand iedere dag laten zien hoeveel je van diegene houdt. Toch gebeurde er vandaag iets waar ik wel heel blij van werd. Ik kwam thuis, terug van het ziekenhuis en ik had wat te vieren vond ik zelf. Ik keek nog even in de brievenbus en daar lag een kaartje in. Ik opende het en ik las woorden die voor mij deze dag nog even wat mooier maken. Van een hele lieve vriendin, aan wie ik altijd heel veel steun heb. Ze is zelf ook chronisch ziek en zo slepen we elkaar door de tijd heen. Zij snapt mij en ik snap haar en buiten dat kunnen we ook veel plezier hebben samen, al is het maar via de telefoon.

Het zijn de kleine dingen die het doen in het leven. Deze kleine dingen maken mij blij. De kleine dingen die er nog meer toedoen als het grote even niet haalbaar is. De kleine stapjes vooruit, die voor anderen als peanuts klinken maar voor mij hele bergen zijn.
En die kleine dingen, die kleine stapjes met een klein beetje hulp (en grote hulp van vriend) maken dat ik er uiteindelijk komen ga, waar dat ook mag zijn. Die mensen die er nu zo voor mij zijn, daarvoor ben ik dankbaar, voor altijd. Op dit moment geef ik de wereld wat ruimte terug, door mij terug te trekken en te herstellen, maar als ik straks weer kan ademen, mezelf kan zijn en kan genieten van het leven, heb ik ook de energie deze mensen mijn liefde terug te geven, zoals ze verdienen. Deze tijd leert mij dat ik niet alles zelf hoef te kunnen, ik hulp aan mag nemen en zo verder kan komen. Mijn uiteindelijke doel is om uiteindelijk gelukkig te kunnen zijn met datgene wat ik wel en niet heb of wel en niet kan en daarvoor is acceptatie nodig, als het dan nog beter wordt hebben we die alleen maar in the pocket. En naar die acceptatie, daar ben ik hard naar op weg.

About aylavdn

Weet en leer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s