Mijn herstel

You always have what you need, not always what you think you need. – Byron Katie

Dit soort dagen laten mij een hoop inzien, over mezelf en over het leven. Alles wat je nodig hebt is er al, ook al is dit negatief, het zet bij mij wel altijd een leerproces in gang. Ik denk dat daarom dit soort ongein gebeurd, wat kan ik hiermee? Wat leer ik hiervan? Het leven is een leerproces en hoe eerder je dat beseft des te eerder vallen dingen op zijn plek.

Voor mijn eigen verwerking wil ik verder ingaan op hoe het eigenlijk met mij gaat. Ik krijg deze vraag vaak en geef dan eerlijk antwoord dat het allemaal ronduit kut is.

Met mijn longen gaat het steeds beter, behalve de pijn. Er zijn een aantal zeldzame dagen waar ik geen pijn heb, voor deze dagen ben ik dankbaar. Een dag zoals vandaag is een mindere dag, ademen doet pijn en dan weet ik dat ik het rustig aan moet doen. Volgens de longarts zou de ”bekende napijn” nu wel over moeten zijn. Op internet (ja, er zijn ook klaplong verhalen) lees ik dat vrijwel iedereen hier tegenaan loopt. De artsen roepen dat het nu geen pijn meer kan doen terwijl iedereen dit toch ervaart. Dit stelt me gerust, het is dus normaal. Ik hou rekening met de kans dat ik nog een keer een klaplong kan krijgen, dit is realistisch. Ook hou ik er rekening mee dat ik nooit meer een klaplong krijg. Ik hoop op het tweede. Mijn hele verwerking is hard bezig en dit is goed, maar niet leuk. Wel neemt het ook positieve dingen met zich mee, ik heb een nog betere band gekregen met sommige dierbaren plus ik weet nu wie mijn vrienden zijn. Ze zeggen wel eens dat je dat in donkere tijden gaat zien, ik heb mijn lichtpuntjes zeker gezien.

Zoals ik in mijn verhaal beschreef, had (heb) ik last van evenwichtsproblemen. Dit zou volgens de arts tot 6 weken kunnen duren, die inmiddels verstreken zijn. Ik val soms nog om en er gaat geen dag voorbij dat de wereld niet stilstaat. Ik ben daarvoor een paar keer bij de KNO arts geweest en woensdag was weer een dag dat ik een afspraak had.

Ik heb een evenwichtsonderzoek gehad, hierbij volg je stipjes op een scherm met een bril op, door deze bril kan de verpleger je pupillen volgen om te kijken hoe deze erop reageren. Je pupillen staan namelijk in verbinding met je evenwichtsorgaan. Daarna krijg je het ”water in je oren” onderzoek.

Er wordt bij beiden oren koud en warm water ingespoten. 4x in totaal dus. Een minuut lang, daarna 5 minuten pauze. Voor mensen met geen evenwichtsproblemen is dit onderzoek verschrikkelijk. Je wordt er namelijk knetterduizelig van wat ook misselijkheid en braken met zich meebrengt. Bij mij begon ze rechts met warm water, ik zat in een draaimolen. Vervolgens ging ze naar links met warm water, hier merkte ik niks van. Toen wist ik al dat het niet goed zat, anders zou ik bij beiden oren hetzelfde reageren. Daarna ging ze weer naar rechts met koud water, waar ik vrij weinig van merkte. Toen weer naar links met koud water, waar ik weer niks merkte. Oei oei, niet goed. Ik kreeg gelijk daarna de uitslag en dit was dat mijn evenwichtsorgaan links slecht werkt. Waarom dit komt, daar is geen oorzaak voor. Ze vertelde me dat er tabletjes waren die de duizeligheid konden verminderen, hier ben ik nu mee begonnen. Maar de vraag is of dit werkt. Conclusie zwart/wit gezien: ik moet mijn hele leven aan de medicijnen (mits deze aanslaan, dit gebeurd maar bij 1/3 mensen) of ik moet er mee leren leven en mijn hele leven op krukken lopen en op slechte dagen in een rolstoel.

Als enige oplossing heb ik gekregen dat ik door wordt gestuurd naar Maastricht voor een second opinion. Hier ga ik voor en zet ik mijn hoop op maar wel met in mijn achterhoofd dat deze waarschijnlijk hetzelfde gaat zeggen. Dit is niet meer omkeerbaar, het doet het gewoon niet. Dus ik zal sowieso oud worden met evenwichtsproblemen, die misschien te verlichten zijn met medicatie. Dus als je mij raar ziet lopen, ik heb niet gezopen. Geef me een arm, zodat ik normaal kan lopen.

Hoe dit voelt? Meer dan klote. Voor mijn gevoel worden er mij een hoop dingen afgenomen de laatste tijd. Ik ga graag naar hardcore feestjes, de hele nacht hakken. Dit is mijn uitlaatklep. Dit zal nog moeilijk gaan met evenwichtsproblemen en longproblemen. Dansen zal voor mij nooit meer gaan evenals fluitend een stuk hardlopen. Toch zie ik ook hier positieve kanten van in. Ik ben zo blij dat het beestje een naam heeft. Je voelt je overduidelijk duizelig, je valt en toch denken sommige dat het psychisch is. Ik voel me dan niet serieus genomen, want ik weet toch verdomme hoe mijn eigen lichaam in elkaar steekt en ik wist dat dit niet normaal was. Ik reageer op stress, maar met hoofdpijn en niet met evenwichtsproblemen.  Al begrijp ik best dat door een verkeerde ademhaling duizeligheid kan ontstaan, draaiduizeligheid, maar niet de duizeligheid die ik heb. Bij mij beweegt de hele ruimte op en neer. Ook zet ik mijn hoop op Maastricht, als deze arts mij hetzelfde verteld begint acceptatie. Dan zal ik alternatieven gaan zoeken zodat ik toch de dingen kan doen die ik wil doen, maar dan net iets anders. Dan maar op krukken of volle medicatie naar een hardcore feestje. Het rare is trouwens dat als ik alcohol heb gedronken ik nergens last van heb. Alcohol werkt op je evenwichtsorgaan en daarom wordt je draaierig. Ik ga dan juist recht lopen. En nee, ik ga niet mijn hele leven aan de alcohol, wel kan het mij helpen als ik naar een feestje wil.

Op dagen zoals vandaag, blog ik lekker, smijt ik hier alles eruit zodat ik verder kan, het lucht op. Dus sorrie voor de ellende en bedankt voor het lezen. Ook rammel ik lekker op mijn keyboard en stel ik nieuwe doelen voor mezelf. Thuiszitten kan je het gevoel geven dat je stilstaat, gelukkig heb ik dat gevoel niet. Ik heb genoeg te doen, al is het vanuit mijn bed. Ik wil verder, moet verder en zal hier altijd voor vechten. Het laatste wat ik wil zijn is een mens zonder toekomstperspectief en wordt mijn toekomstbeeld dan door elkaar gehusseld? Dan gooi ik er nieuwe dingen bij zodat het weer een mooie puzzel wordt. Ik kom er wel en dit zal ik voor mezelf ook altijd voor ogen blijven houden. Een slecht evenwichtsorgaan en een stel rampzalige longen krijgen mij er niet onder.

About aylavdn

Weet en leer.

7 Responses

  1. Carina

    Jeetje heftig! Hopelijk helpt Maastricht in dit proces. Ons heeft dat wel enorm geholpen, wel natuurlijk op een heel ander vlak maar toch. Mocht je me nodig hebben, je weet me te vinden. Liefs

    Like

  2. MamaPlaneet

    Mijn man had vorig jaar ook evenwichtproblemen. Het was geen pretje en het duurde wekenlang voor het beter ging zonder dat de artsen er iets aan konden doen.

    Like

  3. Jeetje wat heftig! Hoe moeilijk het soms is, het is toch fijn om te weten wie écht zijn in je leven. En hoewel je het zeker niet makkelijk hebt, vind ik dat je het toch weet om te buigen in iets positiefs. Het mag soms kut zijn, al hoop ik natuurlijk dat het voor de toekomst steeds beter wordt.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s