Denkstof

Zelf heb ik nog niet lang geleden te horen gekregen dat ik longemfyseem heb wat niet meer terug te draaien is. Dit viel me zwaar, wetende dat ik altijd meer kans dan een ander op een klaplong heb, dat raakt mij wel. Gekeken naar de ziekenhuisopname, het gevaar maar vooral de pijn, wilde ik dit nooit maar dan ook nooit meer meemaken. Wat mij nog het meeste bang maakte was toen de longarts zei dat als ik weer een klaplong zou krijgen, ze de zieke delen van mijn longen weg gaan snijden. Nou zijn gelukkig alleen de bovenste longkwabben ziek en kan ik  er 150 mee worden volgens de longarts, toppie toch, word ik ouder dan jullie allemaal. Just kidding.

In het begin was ik heel open over wat ik had meegemaakt, ik begon mijn eigen website en vertelde ons Gran Canaria horrorverhaal tegen iedereen die het wilde horen. Allemaal leuk, maar ik vertelde er niet bij dat ik hier nog vaak over droom, wakker schrik, angst heb om dood te gaan omdat het bijna zover was en het vertrouwen in mijn lichaam kwijt ben. Met mijn vriend soms in lichte mate, maar nooit echt goed over gepraat. Gisteren was dit voor het eerst en vandaag gooi ik het online. Best tricky, lastig en eng vind ik dit. Maar nog steeds vind ik dat, openheid zou er meer moeten zijn. Laat ik dan maar de spits afbijten. Hoe vaak zeggen we wel niet dat alles goed gaat als iemand hiernaar vraagt? Of gooien we toffe verhalen op Facebook terwijl we ondertussen het leven niet meer zien zitten? Even gedramatiseerd hoor. Ergens moet ik beginnen en dat begint bij mezelf. Be the change you want to see in the world – Mathatma Ghandi.

Ik wil niet meer zo gesloten zijn. Waarvoor ben ik zo bang? Om gekwetst te worden? Als ik nou op deze blog een rotopmerking krijg, bepaal ík en niemand anders wat ik ermee doe. Het zou me pijn kunnen doen, maar ik zou ook kunnen denken dat het slechts een weerspiegeling is van jezelf, een spiegel die jij je voorhoudt. Dat jij mijn blog te open vindt, wilt slechts zeggen voor mij dat jij liever geen openheid creëert voor jezelf en daar is niks mis mee.

Ik vond het in het begin verdomd moeilijk hoor, op de spiegel gewezen worden. Ik was een boek uit aan het werken van Byron Katie, de 4 vragen. Byron Katie gaat ervan uit dat alle gedachten die jij denkt slechts jouw waarheid zijn. In dit boek ging ik iets uitwerken, ik irriteerde me ontiegelijk op een bepaald persoon in mijn leven. Ik moest volgens het boek alle gedachten opschrijven die naar boven kwamen over deze persoon, zo gezegd, zo gedaan. Blablabla, alle negatieve eigenschappen en scheldwoorden kwamen eruit. Volgende bladzijde. Lees alles nog eens door; alles wat jij nu hebt neergeschreven dat zie je vanuit jezelf, het is je eigen weerspiegeling van hoe jij bent en denkt. En toen dacht ik wow…. dat greep me naar mijn keel. Ik dacht: ”dit kan toch niet?” Toch wel. Auw, dat deed ff pijn hoor. Ik liet het me bezinken en ik zag nu wat Byron Katie bedoelde. Alles wat ik denk over een ander is slechts een weerspiegeling van jezelf. Interessante kwestie. Sinds toen ben ik erop gaan letten en ja hoor, het klopt. Natuurlijk heb ik ook nog vaak genoeg mijn oordelen en nare gedachtes. Toch kan ik er al beter mee omgaan dan een paar jaar terug en daar ben ik dankbaar voor. Minder leven in haat, meer leven in liefde. Neemt niet weg dat sommige mensen gewoon @@*&#)#)( zijn hoor, je kiest er uiteraard zelf voor wie je in leven wilt en wie niet. Ik zelf wil niet al te veel negativiteit in mijn leven, dus dat soort mensen laat ik ook lekker links liggen. Mijn dierbaren, daar geef ik mijn liefde en energie aan.

Er is iemand in mijn leven waar ik veel van heb geleerd en nog steeds leer. Deze man ken ik nu bijna 10 jaar. Deze man heeft zoveel kennis over het leven en is al in een ver stadium in zijn leren, vind ik. Hij vertelde mij dat we allemaal in plaatjes denken. Ik zie dan zo’n stripverhaalplaatje voor me, misschien helpt het als jij dit ook voor je ziet, zodat ik je duidelijk de essentie van wat ik nu ga typen uit kan leggen.

Voorbeeld die ik even uit mijn duim tevoorschijn tover: Al een tijdje heb ik niks meer van een vriendin gehoord, waar ik dagelijks mee sprak. Ik stuur haar meerdere berichtjes maar ze heeft geen tijd voor mij. Ik kan dan gaan denken: ”Zie je wel, ze mag mij niet meer en ik ben niet gezellig.” Door deze gedachten (plaatje) zal ik als zij de volgende keer weer tegen mij praat, minder gezellig doen. Waardoor zij misschien denkt: ”Zie je wel, zij vindt mij niet meer aardig.” Hierdoor groeit de vriendschap uit elkaar. Een jaar later komen we elkaar tegen op straat en praten we over hoe het met het welzijn van de ander gesteld is. Die vriendin verteld mij dat ze een paar grote opdrachten met deadlines af moest ronden en hierdoor toentertijd door haar harde werken haar opleiding heeft gehaald, omdat dit nogal kantje boord was. Ik sta perplex want huh? Zij vond me toch niet meer aardig?

Voorbeeld 2:
Het verhaal van de hamer.

Een man wil een schilderij ophangen. Hij heeft wel spijkers maar geen hamer. Zijn buurman heeft er wel één. Dus besluit de man naar hem toe ‘te gaan en die te lenen.
Op dat moment begint hij echter te twijfelen; stel je voor dat de buurman mij zijn hamer niet wil lenen? Gisteren groette hij mij ook al zo vluchtig.
Misschien had hij haast. Of misschien deed hij maar alsof en heeft hij iets tegen mij.
Wat dan? Ik heb hem nooit iets gedaan. Wat denkt hij wel! Als iemand gereedschap van mij zou willen lenen, zou ik het meteen geven. Waarom hij dan niet?
Waarom zou iemand zijn medemens niet zo’n eenvoudige dienst bewijzen?
Mensen als die vent maken je het leven zuur en dan verbeeldt hij zich nog wel, dat ik afhankelijk van hem ben. Alleen omdat hij een hamer heeft. Nu is de maat toch echt vol! En dus stormt hij naar de buren. Belt aan, de buurman doet open.
Maar nog voor de buurman  “goeie morgen” heeft kunnen zeggen, schreeuwt de man hem toe: “Je mag je hamer houden, pummel”.

Bron :onbekend

Ik hoop dat mijn boodschap over is gekomen, hoe dingen stuk kunnen gaan door de plaatjes. We praten in bovenstaand voorbeeld met een plaatje, de plaatjes praten met elkaar. Niet hoe het daadwerkelijk is, niet wat dé waarheid is. Ik vind het belangrijk  om met elkaar te communiceren over dit soort dingen maar vooral vind ik het belangrijk mijn eigen gedachten niet te geloven.

About aylavdn

Weet en leer.

1 Response

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s