Delier

Omdat dit begrip vrij nieuw voor mij is maar ik er nu zelf ervaring mee heb wil ik dit graag met je delen & hier uitleg over geven. Voor diegene die in de zorg werken is dit goed om te weten.

Wat is een delier?
Een delier is een staat van verwardheid die binnen enkele minuten tot uren ontstaat. Een delier kan dagenlang aanhouden. Het is een ernstig iets (voor de patiënt). De eerste verschijnselen doen zich vaak s’nachts voor.
Het kan op de uitbundige manier ontstaan (zichtbaar voor anderen) of op een stille manier, moeilijker te herkennen voor anderen.

Oorzaken delier
Een delier heeft altijd een lichamelijke oorzaak. Het kan dus niet ontstaan door iets dat geestelijk is, dit kan een medetrigger zijn maar het is nooit de ”kern” van het delier.
Het ontstaat door een of meerdere oorzaken.

* Koorts, ontstekingen, uitdroging, suikerziekte, kanker en hartinfarct.
* Veel pijn, meer dan je geest kan verdragen.
* Medicijnen; bijvoorbeeld. morfine, plaspillen en antidepressiva.
* Direct stoppen met verslavende middelen (cold turkey)
* Verandering van omgeving
* Narcose

Je kan het zo zien dat iemand een delier krijgt door lichamelijke verschijnselen, het lichaam vecht heel erg op dat moment. Triggers zullen de kans op een delier vergroten.

Symptomen delier
* Slechte concentratie
* Hallucinaties
* Desoriëntatie (desoriëntatie in locatie of tijdsbesef)
* Snelle en onvoorspelbare stemmingswisselingen, zoals achterdochtig, angstig of zelfs agressief gedrag.
* Trekken aan slangen van gekoppelde apparaten uit het ziekenhuis
* Patiënt lijkt er niet goed bij te zijn met zijn/haar hoofd, ”vage blik” die kijkt in de verte.
* Levendige dromen en/of nachtmerries.

Hoe help je iemand die een delier heeft?
* Neem iets van thuis mee, foto’s van dierbaren & huisdieren, dit stelt gerust.
Ook een hoofdkussen of een bepaald kledingstuk van iemand kan geruststellen.
* Neem contact op met een professional.
* Leg uit waar de patiënt is bij desoriëntatie.
* Benoem dat de hallucinaties van de patiënt er zijn, voor de patiënt maar dat jij ze niet ziet.
* Probeer de patiënt gerust te stellen.
* Indien mogelijk helpt het om de patiënt uit bed te halen, een nieuwe omgeving wekt nieuwe indrukken waardoor het hoofd afleiding heeft.

Mijn verhaal
Vanaf het moment dat ik wakker werd in Gran Canaria is alles een vage herinnering voor mij. Zie: Mijn eerdere verhaal. Ik weet nog dat ik wakker werd en mijn moeder en vriend heb gebeld om te vertellen dat alles goed gegaan was. Daarna hebben ze me in een rolstoel gezet om een longfoto te laten maken, maar dit was te snel omdat alles draaide en ik ben toen uit de rolstoel gevallen. Ze hebben me daarna terug in bed gelegd. Vanaf dat moment weet ik niet veel meer. Ik weet dat ik veel nachtmerries had, dat ik hallucineerde, dat ik soms een desoriëntatie had; ik dacht dat ik in een woonkamer lag i.p.v. op de ic.
Mijn vriend vroeg me wat voor dag het was maar het duurde lang voordat ik het antwoord gaf dat ik het niet wist. Ik staarde maar wat voor me uit en was voortdurend angstig. Als ik terug kijk op de dagen dat ik op de intensive care lag waren de pijn en de angst het ergste van alles. Doordat ik de taal niet sprak kon ook met niemand praten behalve met mijn vriend. Ik heb regelmatig de kabels van me af getrokken, jammer genoeg zat hier een alarm op dus de verplegers wisten snel genoeg dat ik weer alles uit aan het trekken was. Bij mij zijn de oorzaken zeker geweest: de pijn, de medicatie (narcose, morfine, ketamine, tramadol en paracetamol), andere omgeving (heel wat anders; ziekenhuis is al anders, laat staan ziekenhuis in het buitenland). Pas vanaf de dag (5 dagen later) dat ik terug mocht naar de verpleegafdeling, kan ik me weer de dingen helder herinneren.

Je kan dit niemand kwalijk nemen dat je zo’n nare ervaring hebt gehad:
De verpleging deed hun best maar spraken de taal niet, af en toe een hand vasthouden was voor mij toen al heel fijn.
Je bent in een omgeving waar je niks om handen hebt want je hebt geen afleiding, geen tv, laptop of puzzelboekjes.
Je hebt niemand om je heen, mijn vriend mocht maar heel even bij me omdat ic patiënten rust nodig hebben en al mijn anderen dierbaren zaten 4 uur vliegen verderop en je beltegoed raakt ook op als je zo ver weg zit en toch regelmatig met Nederland belt om ze op de hoogte te houden van de situatie.

Ik kijk terug op een nare tijd en neem mijn ervaringen mee. Door mijn longemfyseem zal de kans op een klaplong altijd aanwezig blijven, meer dan bij een ander mens. Maar het zal me niet tegenhouden om weer te gaan vliegen, wel zal ik dan voorzorg nemen als ik weer besluit te gaan vliegen.
Een laptop mee, checken hoe de ziekenhuizen in dat land zijn en van te voren even naar de dokter voor een gezondheidscheck.

About aylavdn

Weet en leer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s