Na ons avontuurlijk reisje..

Na ons avontuurlijk reisje vertrok mijn vriend een paar dagen later naar het uitzendgebied. De eerste keer voor mij, voor hem was het niet de eerste keer maar wel de eerste keer terwijl hij in een relatie zat.

Er gaan honderdeneendingen door je een, hoe nu verder en trek ik het emotioneel? Het was natuurlijk geen normale uitzending, omdat we net zo’n heftige tijd achter de rug hadden en ik vrijwel niks mocht. Ik ging met mijn laatste stukje kracht naar mijn werkplaats, hier moest ik voor mijn gevoel wel naartoe, want ik had nog maar 3 maanden opleiding te gaan en ik zou dan mijn diploma hebben.
Ik voelde me gevangen tussen ”ik moet” en ”ik kan het niet”. Thuis lag alles overhoop, ik kon geen huishouden doen en mijn dieren nog amper verzorgen. Wat heb ik me K.U.T. gevoeld. Van onafhankelijke jongedame naar hulpeloos hoopje ellende. Regelmatig had ik contact met een meneer van defensie, die eigenlijk vond dat mijn vriend terug moest komen. Ik zelf sputterde tegen want ik zou en moest het zelf kunnen. Met mijn vriend had ik gelukkig regelmatig contact maar ik vertelde hem niet alles en hoe ik me daadwerkelijk voelde, want je wilt toch ook hem daar niet mee belasten. Voor hem was het ook al klote genoeg allemaal. Mijn moeder steunde me bij en kwam vanuit de andere kant van het land elke week op en neer om even mijn huis te poetsen. Dankjewel mams!
Maar dit was helaas niet genoeg. Elke dag kwam ik dingen tegen, dingen die ik niet kon en mocht en ik heb gevochten maar het ging niet. Bij mam legde ik mijn hart en ziel neer via de telefoon. Na een paar weken ben ik naar de longarts gegaan en het bleek dat de pijn die ik had veroorzaakt werd door mijn vliezen die door de lucht nog uit elkaar stonden. Eigenlijk een baby-klaplong. Het advies was echt rustig aan te doen en er zou nog een scan gemaakt worden om onderliggende oorzaken te ontdekken of uit te sluiten. Twee dagen later werd ik in de ochtend wakker en de hele kamer bewoog. Het beeld flitste op en neer en bij opstaan viel ik om. Ik heb mijn moeder gebeld die gelukkig onderweg naar mij was (2 uur rijden) om mijn huis te poetsen en zij heeft mij naar de dokter gebracht. Een virus op het evenwichtsorgaan was de conclusie, verplichte rust en het zou 2-6 weken duren voordat dit over zou zijn. Ik ging kruipend naar de wc (wat niet bevorderlijk was voor mijn klaplong) en ik wist niet hoe verder. Ik dacht na over de hele situatie en kwam tot de conclusie dat dit wel moest gebeuren, ik nam geen rust dus mijn lichaam verplichtte mij om rust te nemen. Leuk is anders maar nuttig was het wel. Toen is de beslissing genomen om mijn vriend terug te halen zodat hij voor mij kon zorgen.

Dit neemt een hoop gevoelens met zich mee, je voelt je schuldig, je hebt hem iets afgenomen, ook al weet jou rationele kant van het brein wel dat jij hier ook niet voor gekozen hebt. Toch nam je hem mee in jouw ellende en dat voelt klote, meer dan klote.

Dat heb ik nu een plekje gegeven en ik ben blij dat hij er is. Ik ben blij dat ik nu de rust kreeg, dat iemand mij naar de wc kon brengen, iemand mij wat drinken kon geven. Iemand voor mij kookte en de diertjes eten kon geven. Dat iemand mij een knuffel gaf als ik het zwaar had, de klaplong-gebeurtenis heb ik als traumatisch ervaren aangezien de hele mikmak eromheen het er ook niet makkelijker op maakte en soms ben ik bang dat het terugkomt.

About aylavdn

Weet en leer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s