Mijn ziekenhuistrip deel 1

Het is wel degelijk een trip te noemen. De nodige drugs heb ik toegediend gekregen.
Ik vroeg aan de arts waarom ik katten zag, waarom de prullenbak in een mens veranderde en waarom de ziekenhuiskamer wel een woonkamer leek.
‘Yeah, it’s the ketamin,’ zei deze arts. Ketamine? Huh? Dat wordt toch in Nederland als recreatieve drugs gebruikt? In combinatie met morfine en nog wat mysterieuze tabletjes onder de tong (die wel magisch hielpen tegen de pijn), ga je behoorlijk trippen. Nou heb ik zelf vanuit mijn rebelse puberteit wel ervaring met drugs (waar ik nu gelukkig van af ben) maar geloof me, als je niet bewust gaat ”spacen” met ook nog ontiegelijk veel pijn, is dit echt geen pretje. Misschien vraag je je nu af, waarom wordt er ketamine toegediend?
Ketamine is de enige pijnstiller die je in zulke hoge doseringen kan toedienen zonder dat dit het ademhalingsstelsel gaat beïnvloeden van de patiënt (dus kortweg; zonder dat je doodgaat).

Na 2 nachten op de intensive care (waar je dan maar heel even bezoek mag ontvangen want de patiënt moet rusten) sprak ik een tolk. Deze tolk vertaalde van Spaans naar Engels en het was zo fijn om even normaal met iemand te kunnen praten.
Deze tolk was een heel lief oma-vrouwtje die mij vertelde dat ik blij kon zijn dat ik hier lag. Ik als rebel die ik ben gaf haar een bek terug dat ik daar nog steeds niet blij om was en ik gewoon weg wilde. Totdat ze me vertelde hoe het op het randje was geweest,
een pneumothorax is niet levensbedreigend, een spanningspneumothorax wel (dit is wat ik heb gehad). Hierbij is acute medische hulp nodig want deze klaplong gaat duwen tegen je organen waardoor deze gaan verschuiven en je kan overlijden aan een hartstilstand. Nu begreep ik ook waarom ik aan de hartmonitor, zuurstof, zuurstofmeter, bloeddrukmeter en drain lag. Al die tierelantijn was toch echt ergens goed voor.

Als ik moest plassen moest ik ‘PIPI!’ roepen en dan werd er een bakje onder me gelegd waarin ik moest plassen. Heel hospiten roca heeft mij naakt gezien, maar op dat moment doet het je niks meer. Je zit in de overleving modes. Ik ging mijn dagen rond met mam, mijn vriend en vrienden bellen. Je hebt geen TV (want alles is in het spaans), geen puzzelboekjes en geen laptop. Just you & your mind. Dat is leuk zal ik je zeggen, not, maar het heeft mij ook goede dingen gebracht.

Ik ben gaan nadenken over het leven, living on the edge geeft je behoorlijk wat inzichten. Zoals ik in mijn introductieblog beschreef; realiseren wat echt belangrijk is. Liefde, voor alles. Dat is mijn conclusie hieruit. Liefde voor al wat leeft, we zijn toch allemaal hier, samen. Mooi is dat eigenlijk. Toch leven we in zoveel haat. Ik wil daar niet aan meedoen. Ik wil niet mijn ego laten winnen, want ik BEN mijn ego niet. Het ego is een gedeelte van mij waar ik invloed op heb, mits ik hier de moeite voor doe. Dit inzicht neem ik elke dag met me mee en hierin ben ik elke dag lerende. Dit proces loopt in mijn hoofd uit op nog 100 hersenspinsels maar deze details bespaar ik jullie, ik volg het zelf maar voor de helft.

 

 

About aylavdn

Weet en leer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s