29 september 2017

Op 29 september 2017 vlogen mijn vriend en ik naar Gran Canaria, voor onze allereerste vakantie samen. Ook was dit de eerste keer dat ik ging vliegen dus spannend vond ik het wel. Mijn vriend zou daarna twee weken op oefening gaan voor zijn werk en daarop aansluitend een uitzending tot januari. Nog ff een weekje weg, dachten we.

In het vliegtuig kreeg ik na 2 uur vliegen belachelijk veel pijn, in mijn borst, linkerarm, schouder. Ik herkende deze pijn, deze had ik eens eerder gehad en na wat rust en fysio was deze overgegaan. Ik heb twee paracetamol gepakt en ik heb mijn tijd in het vliegtuig uitgezeten, zo voelde het.

Bij aankomst op Gran Canaria, kon ik niet meer lopen van de pijn. Ik gooide dit op spanning, ik reageer namelijk wel vaker lichamelijk op mentale gebeurtenissen. Ik weet nog dat ik heel veel moest hoesten en dat iedereen me voor mijn gevoel aankeek omdat het zo belachelijk veel was. We zijn met de bus naar het hotel gereden en daar heb ik even geslapen, ik dacht dat ik het wel weg kon slapen.

Daarna wat gaan eten en toen toch maar weer gaan slapen want ook het ademhalen ging pijn doen. Om 02.00 uur in de nacht werd ik wakker van een gigantische hoestbui en ik weet nog dat mijn vriend ervan wakker werd en schrok. Ik heb toen mijn zorgverzekeraar gebeld om te vragen wat het zou kosten als ik daar morgen naar de dokter zou gaan en dat ze zei: ‘Als ik jou zo hoor met je klachten, zou ik dat nu maar even gaan doen.’ Ze wees mij op een privé kliniek die op 5 minuten loopafstand lag. Hier ben ik samen met vriend naartoe gelopen (zie; gestrompeld) en daar aangekomen werden er wat testjes gedaan en zuurstof toegediend. Deze zuurstof hielp niet en de arts zei in gebrekkig engels dat mijn linkerlong het niet meer deed. ‘It doesn’t work at all’, was voor mij genoeg om te begrijpen dat het goed mis was. Er werd een taxi gebeld waarmee we naar het ziekenhuis werden gebracht. Ik heb hier nog voor de ingang staan roken (shame on me, verstokte roker die ik ben (was), want ik dacht dat het hier wel net zo lang kon gaan duren als op de eerste hulp in Roermond en verwachtte dat ik drie uur later pas buiten zou staan. Niet dus, bij aankomst binnen werd ik gelijk naar een kamer gebracht waar bloed werd geprikt en ik werd in een rolstoel naar het röntgenapparaat gebracht voor een longfoto. Ik had niet veel pijn meer want het gekke hieraan is dat je een paar uur door helse pijn heengaat maar de pijn daarna stabiliseert, althans, zo voelt het. Ik denk dat je er gewoon aan went en anders gaat ademen. Bij terugkomst werd mij verteld dat ik een pneumothorax had. Dus ik vroeg wat het was en in het engels vertelde deze arts mij dat hij geen andere benaming hiervoor had.

Wel leuk hoor, in een ziekenhuis op Gran Canaria en niet eens wetende wat je hebt.
Mijn dank aan google, mijn linker bovenste longkwab, was volledig ingeklapt.

Hierna ging alles heel snel, ik werd naar de intensive care gebracht, wat ik verschrikkelijk vond, ik haat ziekenhuizen en alles wat er omheen mee te maken heeft
en ik begreep ook niet goed waarom ik nou op de intensive care moest liggen. Ik lag toch niet dood te gaan? Op de intensive care werd ik overspoeld met emoties en ik kon niet stoppen met huilen. Wat vond ik dit verschrikkelijk, even nog weg met mijn grote liefde voordat hij op uitzending ging en dan lig je in het ziekenhuis in Gran Canaria waar bijna niemand een woord engels spreekt.

Er kwam een arts naar me toe die gelukkig engels sprak en zij vertelde me dat er een drain ingebracht werd en ik hiervoor onder narcose ging. De paniek sloeg toe want vriend was inmiddels weggestuurd en daar lag ik dan, helemaal alleen.

Ik heb mijn moeder en mijn vriend gebeld en ze verteld hoeveel ik van ze hou, met name de stem van mijn moeder liet me geborgen voelen. Logisch, zij is toch diegene die mij op de wereld heeft gezet.

Ik heb nog een paar keer geroepen tegen de arts dat ik het niet wilde, ik mijn klaplong wel wegsliep en ik morgen weer naar het hotel zou gaan en dat ze me niet konden verplichten daar te blijven, die arme arts heeft een hoop over haar heen gekregen.

Tijdens mijn protesteren werd er al een narcose middel ingebracht en alles wat ik nog weet is dat ik een paar uur later wakker werd en ik de rode knop niet kon vinden. Ik kon alleen maar roepen PAIN PAIN en er werd mij gelijk meer pijnstilling gegeven.

Wordt vervolgd…

 

About aylavdn

Weet en leer.

1 Response

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s